Tempo de refráns

Por Ramón Paz Guntín

Pequeno mundo; derivado dun mundo globalizado, motivador consecuentemente dunha creatividade provocativa cara e para atopar a tan cacareada tolerancia, onde cada quen nacido ou por nacer, antes e despois formaron e formarán parte proporcional da existencia substancial, correcta ou incorrectamente, que permanentemente seguirá a traxectoria que Deus encomendou e encomenda a todo ser humano. Parabéns axeitadamente apropiados para determinar causas xustificadamente de merecementos verdadeiramente merecidos.

Aos novos tempos xorden tendencias diferentemente subxectivas para recorrer aos refráns basicamente por e para atopar razoamentos naturais que as circunstancias esixen, para que, vulgarmente falando, se poida dicir: “Detrás virá quen bo me fará”.

Aquel inxenioso mestre autor do Libro do Xosé ao alumnado recomendaba concienciarse para desenrolar axeitada e psicoloxicamente temas que xurdían e xorden e seguirán xurdindo en formas diferentes onde o comportamento era e seguirá sendo excepcionalmente creador de ideas propias, de valores, principalmente orientativos, práctica e teoricamente construtivos para o perfeccionamento dunha conduta social individual ou colectiva, concepto xeneralizado en pro de diversas ideoloxías derivadas das mentalidades con intuición e coñecementos sensiblemente referentes a tódalas situacións propias dunha experiencia racionalizada e sistematicamente axeitada para un ser satisfactoriamente afectuoso a Deus, omnipotente e creador.

Estrutural e subxectivamente xorden mentalidades diversas de conceptos puramente significativos, que definidamente a conciencia será sempre a base indiscutible da capacidade do ser humano, real e positivamente en formas intuitivamente eficaces, obxectivamente derivadas da propia natureza moral, psíquica e filosófica, normativamente orientativa con precisión axeitada, formadora de hábitos e costumes socialmente distinguidos.

Dise que recordar é volver a vivir, por iso xa no siglo XVII, aquel educador nato autor do Libro do Xosé aos seus correspondentes alumnos predicía que o mundo era e é moi complexo, xa que en tódolos tempos consecuentemente a cada quen lle correspondía, e corresponde, participar e desenrolar as funcións dun comportamento ético, satisfactorio e determinativamente como debe ser; compartido honesta e axeitadamente xeneralizado, austero e creativo, nun mundo obra de Deus, con humildade, sabedoría e fortaleza.

Xustificativa e loxicamente falando xorden razoamentos para reflexionar sobre os valores derivados da conduta que disciplinariamente exerce formas axeitadas de comportamentos entre as persoas que significativamente non son alleas fundamentais aos froitos dun conxunto de normas de conduta que aos seres humanos merecidamente lles corresponde.

Facer mención dos clásicos refráns foi sempre e será relativamente básico, convenientemente axeitados á propia realidade, porque soen transmitir importantes causas sempre e máis despois. “A onde irás boi que non ares!”. Responsablemente xorden respostas axeitadamente eficaces, con razoamentos sinxelamente precisos e correctos, conscientemente con humor e retrancas propiamente e psicoloxicamente exemplar.