Pena e vergoña, por Luís Ángel Rodríguez Patiño

Como sacerdote da Terra Chá, sinto pena e vergoña do cardeal Rouco, por desacreditar ao Papa Francisco ante os seminaristas de Murcia. "Notábaselle un evidente menosprezo ao Papa", di un 'escandalizado' seminarista.

/ Enviado por redactor o Sáb, 27/05/2017 - 12:34

Rouco puxo verde ao Papa Francisco, dicindo que non se interesa pola educación e contrapoñéndoo a Xoán Paulo II, que foi ou gran evanxelizador, que "evangelizó más que los doce apóstolos juntos".

Desde o día 17, o díxome-díxome do universo eclesiástico de Murcia é o seguinte: "Rouco puxo a parir ao Papa Francisco diante dous seminaristas". Refírome á charla informal que Rouco Varela sostivo ou mércores pola noite no comedor do seminario de San Fulgencio de Murcia, tras a celebración das Vésperas. Na cea, uns 70 seminaristas do seminario diocesano e do Redemptoris Mater dos Neocatecumenales, así coma os seus respectivos formadores.

"Rouco parecía sentirse a gusto e con ganas de rajar. Tanto é así que nos tivo alí, contando as súas 'batallitas' ata as doce dá noite. E algunhas, como as referidas ao Papa Francisco, un pouco subidas de ton", conta uns dous presentes na cea-coloquio.

Mentres algúns seminaristas preguntábanse como era posible que "un cardeal puidese estar a dicir estas cousas contra ou Papa reinante", Rouco Varela insistía en declarar publicamente o seu nulo afecto por Francisco. "Notábaselle un evidente menosprezo ao Papa, por non ser un bo teólogo e pola súa falta de capacidade evanxelizadora. E para apoiar a súa tese acudía, unha e outra vez, á comparación con San Xoán Paulo II e con Bieito XVI", explica outro presente na charla.

Quizais, por respecto de todo un señor cardeal da Igrexa, ou por medo a eventuais represalias, porque todo ou mundo sabe que o ex vicepapa español segue tendo moito poder. Hai moitos bispos que lle deben a mitra. "Cando un cardeal, que promete defender ao Papa ata a efusión do seu sangue se fose necesario, se atreve a poñelo a parir ante os futuros curas en formación e algúns demasiado novos para poder filtrar vos seus 'ataques', creo que o deber dos formadores é saír en defensa do Papa e tentar matizar ou pararlle os pés ao mesmísimo cardeal".

Que un cardeal diga estas cousas do Papa, escandaliza. Pero que o diga ante mozos en formación e, por tanto, influenciables ante a púrpura, escandaliza aínda máis a calquera persoa co máis mínimo sentido moral. Máis aínda, atreveríame a dicir que é un pecado".

Algúns curas e seminaristas apuntan non só á gravidade do feito en si, senón tamén ao contexto no que se produciu. E é que ou cardeal Rouco está a asistir na UCAM de Murcia a un Congreso de Mariología, onde outro dous invitados-estrela é ou cardeal Müller, prefecto de Doutrina da Fe.

"Os 'resistentes' únense, queren crear escola e paséanse polos seus feudos españois: Müller e Rouco, en Murcia e, hai pouco, o cardeal Sarah, en Córdoba. Dios vos cría...", utilizan mesmo aos seminaristas en formación, para "sementar a súa cizaña".

O Papa coñece aos seus 'opositores' con nomes e apelidos. E sabe que continuarán poñendo paus na roda dá súa revolución tranquila. Seríalle moi fácil descabezalos. Pero non o fará. Quere que tamén eles o acompañen no cambio. Aínda que iso lle custe tempo e dores de cabeza. Sabe que só poderá cambiar a Igrexa con prudencia e lentitude, porque un terzo dos bispos do mundo rema na súa contra. Francisco seguirá sendo un Papa sinodal (camiñando con todos), pero consciente de que ten que tirar do carro. Porque a dereita segue presa das súas inercias. De feito, a pesar de non saír completamente derrotados, os conservadores fruncen ou ceño e falan de Sínodo con sabor agridoce e ata de Sínodo convertido en sapo que se tiveron que tragar. "Ti es Pedro, e sobre esta pedra edificarei a miña Igrexa, e as portas do inferno non prevalecerán contra ela" (Mt. 16,18).

Luís Ángel Rodríguez Patiño