Unha poesía da terra e das emocións que naceu en Goiriz
A parroquia vilalbesa de Goiriz converteuse recentemente nun punto de encontro para a cultura galega coa presentación do libro de poesía Cousas contadas doutro xeito, da autoría de Valentín Sanjurjo Blanco. O acto, celebrado na Casa Escola Habanera, reuniu arredor dun cento de persoas chegadas de distintos puntos de Galicia e tamén de Asturias, nunha convocatoria que confirmou o interese que esperta a creación literaria en lingua galega cando nace pegada ao territorio.
O edificio escollido para a cita non foi casual. A Casa Escola Habanera, espazo histórico recuperado para usos sociais e culturais, forma parte da memoria colectiva de Goiriz e simboliza esa unión entre pasado e presente que tamén percorre as páxinas da obra. O propio autor quixo que a presentación tivese lugar na súa parroquia natal, escenario dos seus primeiros pasos e fonte de inspiración constante.
No encontro participaron o secretario xeral de Política da Lingua, Valentín García Gómez, e a directora xeral de Relacións Institucionais e Parlamentarias, Sandra Vázquez Domínguez, que acompañaron a Sanjurjo nun diálogo aberto co público. A intención, segundo se explicou durante o acto, era achegar a poesía tanto a lectores habituais como a quen se aproxima por primeira vez ao xénero, nun ambiente próximo e participativo.
A presentación completouse coa actuación musical de Manolo Couto, quen deu a coñecer o seu traballo EmiThor. A combinación de versos e música contribuíu a ofrecer unha panorámica ampla da creación contemporánea en galego e reforzou a idea dos espazos comunitarios como escenarios vivos de difusión artística.
O LIBRO
Cousas contadas doutro xeito é a segunda obra publicada por Valentín Sanjurjo, despois de Poemas da miña colleita (2017). Segundo explicou o autor en distintas intervencións e recolle o propio limiar do libro, trátase dun traballo persoal que reúne composicións diversas, marcadas pola retranca galega, a crítica social e a evocación dos recordos. Nos seus versos teñen cabida as desgrazas e as celebracións, o impacto do coronavirus, a vida no rural, os animais que forman parte da paisaxe cotiá —vacas, burros, cabalos, porcos ou xabaríns— e, por riba de todo, a cultura, a fala e a xente de Galicia.
No prólogo, Sanjurjo explica que quixo deixar “reflectido un abano de cousas variadas, entretidas cun enfoque distinto”, sempre guiado pola vontade de render homenaxe á súa terra. Os poemas, sinala, pretenden contar a vida diaria, as tradicións e as emocións compartidas, transmitindo tanto a alegría das festas como a nostalxia do outono, a forza da natureza ou a calor humana. “Queren lembrar quen somos, valorar o noso pasado e mirar con ilusión cara ao futuro”, escribe o autor.
A obra tamén procura convidar á reflexión sobre a vida, o amor e o traballo, entendidos como elementos que definen a unión colectiva. Concibida como unha homenaxe á cultura galega e ás persoas que a fan posible, a publicación presenta unha poesía autodidacta e de lectura accesible, pensada para entreter e, ao tempo, emocionar.
A INSPIRACIÓN
Goiriz ocupa un lugar central no imaxinario do libro. A parroquia onde naceu e reside o escritor aparece como espazo simbólico e real, cun rural que, segundo o propio Sanjurjo, posúe unha riqueza especial: carballeiras, prados, ríos, fauna e monumentos como o cemiterio neogótico do século XVIII ou a propia Escola Habanera constitúen un pano de fondo que alimenta a súa creación.
A publicación contou co apoio económico da Xunta de Galicia, que subvencionou parte da edición, mentres que o autor asumiu o resto dos custos de impresión. O libro púxose á venda en librarías de Vilalba e tamén en establecementos da parroquia, iniciando así un percorrido que, a xulgar pola boa acollida da presentación, parte cun notable respaldo social.
Aquel serán de xaneiro deixou patente que a poesía, cando bebe das raíces e fala coa voz da comunidade, é quen de convocar público e emocións arredor da palabra compartida.